დასავლეთის პოზიცია

ვთქვათ საფუძვლად - საქართველოში ხელისუფლება იცვლება მაშინ, როდესაც ერთის მხრივ საქართველოს საზოგადოების "კრიტიკული უმცირესობა" (ან უბრალო უმრავლესობა) და მეორეს მხრივ კი უმრავლეს შემთხვევაში დასავლეთი (ან დასავლეთი რუსეთთან ერთად) ერთდროულად გადაწყვეტენ, რომ ხელისუფლება შესაცვლელია.

ასე იყო პირველი პრეზიდენტის - ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლებაში მოსვლის ან წასვლის შემთხვევაში; ასე იყო მაშინაც, როდესაც მეორე პრეზიდენტი - ედუარდ შევარდნაძე მოგვევლინა "მხსნელად" და შემდეგ კრწანისში - სახლში გაბრუნდა... ასე იქნება ახლაც, 2009, 2010... თუ 2013 წელს, ანუ მაშინ, როდესაც მიხეილ სააკაშვილი დაასრულებს საკუთარ საპრეზიდენტო კარიერას.
საზოგადოებისა და დასავლეთის პოზიციების თანხვედრა აუცილებელი ფაქტორია ხელისუფლების შეცვლისთვის - მარტო საზოგადოების მოთხოვნა რომ ყოფილიყო საკმარისი, 2008 წლის 5 იანვრის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები სხვაგვარი იქნებოდა - "დამარცხებული" ლევან გაჩეჩილაძე მეორე ტურშიც გააღწევდა და იქაც ღირსეულ წინააღმდეგობას გაუწევდა „გამარჯვებულ“ მიხეილ სააკაშვილს.
მაშინ, 2008 წლის იანვარში, მიუხედავად იმისა, რომ სააკაშვილი საკმარისად დევალვირებული, რეპუტაციაშელახული და "გაფარჩაკებული" იყო იმავე დასავლეთის თვალში თუნდაც 2007 წლის ნოემბრის მოვლენების გამო, დღის წესრიგში არც დამდგარა მისი და მისი რეჟიმის შეცვლის საკითხი... და ამის მიზეზი, უპირველესად ისაა, რომ დასავლეთმა ესოდენ სტრატეგიული მდებარეობის ქვეყნის ლიდერად ვერ აღიქვა, ვერ წარმოიდგინა სააკაშვილის მაშინდელი მთავარი ოპონენტი ლევან გაჩეჩილაძე, უდავოდ სახალხო ლიდერი, მაგრამ... არა პოლიტიკოსი.
ამიტომაც ასწრებდნენ ერთმანეთს დასავლეთის სადამკვირებლო მისიები დასკვნებსა და შეფასებებს, რომ სააკაშვილმა მიიღო 53 პროცენტი, ხოლო მისმა ოპონენტმა "სულ რაღაც - 25".

დასავლეთმა ქართულ საზოგადოებას მაშინ პრაქტიკულად ღიად უკარნახა - შეარჩიეთ იმგვარი ლიდერი, იმგვარი ახალი პოლიტიკური კლასი, იმგვარი სტრატეგია და ტაქტიკა, იმგვარი რიტორიკა, რომელიც სააკაშვილზე უკეთ უზრუნველყოფს ჩვენთვის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორს - სტაბილურობას ესოდენ მნიშვნელოვან რეგიონში და ჩვენ განვიხილავთ "რეჟიმის შეცვლის" საკითხს. ხოლო სააკაშვილს მიანიშნა, რომ მხოლოდ იმიტომ ხუჭავდა თვალს მის შეცოდებებზე დემოკრატიისა და მისივე სამშობლოს წინაშე, რომ ოპონენტები ჯერ არ იყვნენ სათანადოდ მზად ამ ქვეყნის მართვისთვის.
დასავლეთი მაშინ შეცდა ... აგვისტოს მოვლენებმა ცხადყო, რომ სააკაშვილზე უკეთ სტაბილურობას ამ ქვეყანაში უზრუნველყოფდა ნებისმიერი სხვა, ყველაზე "მიუღებელი" და არასერიოზულად აღქმადი ლიდერიც კი. სააკაშვილზე უკეთ ამ ქვეყანას მართავდა ნებისმიერი არაპოლიტიკოსიც ...

ჩანს, დასავლეთი ცდება ახლაც... ალბათობა, რომ პრეზიდენტი სააკაშვილი თანამდებობას ამჯერადაც შეინარჩუნებს, საკმაოდ დიდია... თუმცა, ასევე დიდია ალბათობა, რომ თანამდებობაშენარჩუნებული სააკაშვილი იმგვარივე შეცდომას დაუშვებს, როგორიც დაუშვა 2008 წლის აგვისტოში. მეტიც, ძალზე დიდია ალბათობა, რომ სააკაშვილის მომავალი შესაძლო შეცდომა გაცილებით დამღუპველი იქნება ქართული სახელმწიფოებრიობისათვის, ვიდრე იყო 2008 წლის აგვისტო.

თუმცა, დასავლეთის მსგავსად, დასავლეთის პარალელურად, ჩანს, ცდება ქართული საზოგადოებაც...უფრო ზუსტად, მხედველობაში არ იღებს იმ, პრაქტიკულად ღია რეკომენდაციებს, რომლებიც დასავლეთმა გასულ წელს მისთვის "გაიმეტა". კერძოდ, იმისთვის, რომ იმავე დასავლეთის ხედვა საკითხისადმი მკვეთრად შეიცვალოს ან, ვთქვათ ასე - იმისთვის, რომ დასავლეთისა და საქართველოს საზოგადოების პოზიციები რეჟიმის შეცვლის მიმართ დაახლოვდეს, პირველ რიგში აუცილებელია:

1. სააკაშვილის საპირწონის, ოპოზიციის საერთო ლიდერის გამოკვეთა.

მნიშვნელოვანია, რომ ეს ლიდერი ერთის მხრივ უნდა იყოს მკვეთრი მედასავლეთე; იყოს რეიტინგული თავად ქართულ საზოგადოებაში; შეძლებისდაგვარად შეულახავი რეპუტაციის და, რაც მთავარია, უნდა იყოს აღქმული დასავლეთის მხრიდან, როგორც სააკაშვილზე სტაბილური და ამასთან რეფორმატორი პოლიტიკოსი.

ამგვარი ლიდერის მოთხოვნებს ოპოზიციურ სპექტრში ბევრი ვერ აკმაყოფილებს - არ ჩამოვთვლი, მაგრამ ლიდერთა აბსოლუტური უმრავლესობა ნაკლიანია.

2. ოპოზიციის რიტორიკაში მეტი კონსტრუქციულობა და არა რადიკალიზმი.

მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ გვაქვს სააკაშვილთან შემდგარი დიალოგების წარუმატებლად დასრულების მწარე გამოცდილებები და სააკაშვილის რეჟიმი ყოველდღიურად არღვევს კონსტიტუციას და ადამიანის უფლებს, ანუ, იბრძვის წესების გარეშე, დასავლეთი მხარს მაინც მათ დაუჭერს, ვინც მაგიდასთან ასაბუთებს მისი წასვლის აუცილებლობას და არა რკინიგზას კეტავს ან ავტომაგისტრალს აჩერებს.

3. თავად ოპოზიციის ფილტრაცია
ოპოზიციის ერთიანობა გარკვეულ ეტაპზე შესაძლოა აუცილებელიც იყო, მაგრამ ახლა, ჩემი თვალთახედვით, აუცილებელია მედასავლეთე ოპოზიციის გამოკვეთა და მათი მხრიდან გამიჯვნა იმ პერსონებისაგან, რომლებიც დასავლეთის ქვეყნების საელჩოების პიკეტირებას აწყობდნენ ან რუსეთის მიმართ პირფერული რიტორიკით გამოირჩეოდნენ ან საქართველოში აკრედიტირებულ დიპლომატიურ კორპუსს თუნდაც "სამართლიანად" უწოდებდნენ არაინფორმირებულ ადამიანებს და ა.შ.
გარდა ამისა, ეს გამიჯვნა აუცილებელია იმისთვისაც, რომ დასავლეთმა დაინახოს - საქართველოში არიან ადამიანები, რომლებსაც სურთ მესამე ძალად ჩამოყალიბება და პირდაპირ ვთქვათ - სააკაშვილის და ბურჯანაძის მსგავსი ადამიანებისაგან დისტანცირება.

მხოლოდ ამ შემთხვევაში დაემთხვევა საქართველოს საზოგადოებისა და დასავლეთის პოზიციები ერთმანეთს და მხოლოდ ეს თანხვედრა განაპირობებს სააკაშვილის წასვლას ხელისუფლებიდან... სხვა ნებისმიერი გზა, თამაშის წესების დაუდგენლად თამაში, რადიკალიზაცია და ხელოვნური ერთობა დასავლეთისთვის მიუღებელ თუნდაც რეიტინგულ ფიგურებთან, მხოლოდ დროში ავადებს სააკაშვილის რეჟიმის გარდაცვალებას.

ბურჯანაძის მარგინალიზაციის სურვილი და სააკაშვილის წასვლის აუცილებლობა

დრო გადის ... საქართველოში, ჩვენს სამშობლოში, ვითარება არ იცვლება. არც პრეზიდენტი სააკაშვილი ტოვებს თანამდებობას და არც ოპოზიცია – ქუჩებს და საკნებს.
ყოველდღიურობად იქცა ამგვარი რუსთაველის გამზირი.
საპროტესტო ელექტორატის ყოველდღიურობად – პროტესტი ამგვარ რუსთაველზე.
იყო დრო, ისინი ერთად იყვნენ, ახლა "მტრები" არიან... მაგრამ, მაგრამ ორივე ერთ ვექტორზე, ერთ ტოტზე ზის.... ისინი ძაბავენ ვითარებას და ანგრევენ სახელმწიფოს ერთად!



რატომ?

რატომ უნდა გადადგეს სააკაშვილი? ან რატომ უნდა დარჩეს 2013 წლამდე?
ვეჭვობ, არც ოპოზიციის დიდ ნაწილს და არც ხელისუფლების მომხრეებს აქვთ სრულყოფილი პასუხი ამ კითხვებზე.
ერთნი მხოლოდ საკონსტიტუციო რეფორმაზე საუბრობენ; მეორენი – სისტემათა რეორგანიზაციაზე; მესამენი - პიროვნება სააკაშვილს უკავშირებენ ყველა უბედურებას ... სააკაშვილის მომხრეებს კი რუსეთი, მასთან მოგებული ომი თუ წაგებული ბრძოლა აკერიათ პირზე.
რეალურად, სიმართლეს სხვაგან დაუსადგურებია - იქ, სადაც ხელისუფალის ოპონენტები ვერ, ხოლო მომხრეები არ იცქირებიან.

მარტივია - სააკაშვილი უნდა გადადგეს იმიტომ, რომ მას, “უკეთილშობილეს” “უძლიერეს”, “უსათნოეს”, “უმამაცესსა” და “უნიჭიერესს”, ქვეყნის მმართველ ხუთეულთან ერთად, ქვეყნის უკეთ მართვის უნარი და შესაძლებლობა არ აქვს.
სააკაშვილი უნდა გადადგეს და არც პრემიერად, არც მონარქად და არც პარლამენტის მიერ არჩეულ-დანიშნულ პრეზიდენტად, ანუ ზოგადად პირველ თუ მეორე პირად არ უნდა მოგვევლინოს იმიტომ, რომ როგორც კი მას და მისთანებს მართვის ბერკეტს უვარდებათ ხელში, ყველაზე კარგი კონსტიტუცია, ყველაზე კარგი კანონი, ინსტიტუცია მყისვე ინგრევა, უფასურდება და ფერხთქვეშ ითელება.
მყისვე იწყება სპონტანური ომი და სპონტანურადვე ჩერდება; მყისვე იღებება ფასადი და მერე გადაიღებება; მყისვე ტრიალდება სამთავრობო კარუსელები; მყისვე იღუპებიან ტრაგიკულად პრემიერები და მედია მაგნატები; მყისვე არ ტარდება სასამართლო რეფორმა; მყისვე კონტროლდება მედია; მყისვე ჩნდება ახალი განმუხურები და მუხროვანები...
სააკაშვილი უნდა გადადგეს იმიტომ, რომ ზოგადად ადამიანის, კონკრეტულად კი პრეზიდენტის თავში ათასპარასკევობა ცუდია.
სააკაშვილი უნდა გადადგეს იმიტომ, რომ, მისი მმართველობის პირობებში გადაწყვეტილებების მიღების იმგვარი მექანიზმები მოქმედებს, რომელიც ჰამლეტისეულ კითხვას ყოფნა არყოფნის თაობაზე იმ ადამიანებშიც ბადებს, შექსპირთან მწყრალად რომ არიან.
სააკაშვილი უნდა გადადგეს იმიტომ, რომ ურესურსოა და მისი ხელისუფლებაში დარჩენის ყოველი დღე საზოგადოებას ხლეჩს და თიშავს.
ხოლო გახლეჩილი, გათიშული, გათითოკაცებული საზოგადოება მომავალს ვერ შექმნის, ისედაც მყიფე სახელმწიფოებრიობას გაანადგურებს.


ვინ?

მიუხედავად შეურიგებელი, კრიტიკული დამოკიდებულებისა პრეზიდენტისა და მისი გუნდის თუ მართვის სტილის მიმართ, კითხვა – ვინ უნდა გადააყენოს პრეზიდენტი, ან ვთქვათ ასე: ვინ მოდის ამ და ამგვარი პრეზიდენტის ნაცვლად, მეორეხარისხოვანი როდია.
ამ თვენახევრის განმავლობაში, რაც საზოგადოების მნიშვნელოვანი ნაწილი და ნამდვილი ოპოზიციის ასივე პროცენტი ქუჩაშია, ამ კითხვაზე პასუხი უფრო აქტუალური გახდა.
ჩვენს თვალწინ ფსევდო კათარზისი განიცადეს ადამიანებმა, რომლებმაც ამგვარი სააკაშვილის შექმნაში ლომის წილი დაიდეს... და მიუხედავად იმისა, რომ ისინი დღეს ჭეშმარიტებას შესაძლოა მართლაც ღაღადებენ, ლეგიტიმურია ეჭვი - ისინი ფარისეველნი არიან.
ამ ფარისეველთა შორის გამორჩეულ ადგილს რამდენიმე ადამიანს მივაკუთვნებთ – ადამიანებს, რომლებიც ყველაზე რადიკალებად, რომის პაპზე მეტ კათოლიკეებად გარდაქმნილან, ბოდიშებიც უხვად მოუხდიათ, ამ ბოდიშებით ერთგვარი ინდულგენციაც მიუღიათ საზოგადოებაში, მაგრამ, ობიექტურად იმგვარივე ადამიანებად დარჩენილან, როგორებიც ყოველთვის იყვნენ.
გულრწფელად ვამბობ – სააკაშვილის ისტორიის თუ პოლიტიკის სანაგვეზე მოსროლისთვის ბრძოლა, თუ მომსროლთა შორის პირველი ვიოლინო ნინო ბურჯანაძეა, ხოლო მეორე - რეპუტაციაშელახული რამდენიმე, ალბათ ათეული ადამიანი... საზოგადოების მნიშვნელოვანი ნაწილისთვის რთული გადასაწყვეტია.
არა, ეს ბზარს არ აჩენს ხელისუფალის ოპონენტთა ხმასა და რიტორიკაში, რომ სახელმწიფოებრიობის დამქცევი სააკაშვილი ძალაუფლებიდან გასასტუმრებელია, მაგრამ, გავმეორდებით და ვიტყვით, გულს კი წყვეტს, სკეფსისს კი უათმაგებს ხალხის მნიშვნელოვან ნაწილს, რომ, გამსტუმრებელთა ავანგარდში ლარიანი აგარაკის მიმღები და 7 ნოემბრის გამმართლებელია. ეს სკეფსისი საზოგადოების რაოდენობრივად და ხარისხობრივად მნიშვნელოვან ნაწილს სახლებში, სამზარეულოებში ჯდომისკენ უბიძგებს და პროტესტს უნავლებს.
საზოგადოების ამ ნაწილის მინავლებული პროტესტი ძალზე საფრთხილოა... თუნდაც იმიტომ, რომ ადამიანები, რომლებიც “ახალი რევოლუციის” სათავეებთან დგანან, რევოლუციის მოხდენის შემთხვევაში, მის ნაყოფს, ანუ ძალაუფლებას კვლავ მიეძალებიან... რაც ავტომატურად ნიშნავს იმას, რომ, დაახლოებით იმგვარივე შეცდომებს დაუშვებენ, როგორებსაც უშვებდნენ ადრე, ხელისუფლებაში ყოფნის დროს.


როგორ?

ბუნებრივია, ქვეყნის დამაქცევარი ხელისუფალის ისტორიის სანაგვეზე მოსროლას, ფინანსები სჭირდება... და როდესაც კეთილშობილური მიზნების მიღწევაში დამოუკიდებელი ბიზნესი არ ან ვერ გეხმარება, დროებით ზავს იმ ადამიანებთან აფორმებ, რომლებმაც ხელისუფლებაში ყოფნის დროს ფინანსები უხვად დააგროვეს.
თუმცა, შედარებით წესიერი ადამიანების ნახსენებ პოლიტიკოსებთან ალიანსის მთავარი მოტივი, არა მხოლოდ ფინანსები და აუცილებელი ინექციებია – პრინციპი “ძალა ერეთობაშია” ოპოზიციის სტერეოტიპად და ერთგვარ საკანად გადაიქცა.
უსამართლოდ დაფნადადგმულებთან პარტნიორობას ხიბლი, გუშინ, შესაძლოა, მართლაც ჰქონდა (მიუხედავად იმისა, რომ, ამ ნაბიჯით დაიკარგა პოტენციურ მომხრეთა ზემოთნახსენები ნაწილი, ანუ საზოგადოება, ახლა სამზარეულოებში რომ შეყუჟულა), მაგრამ დღეს, როდესაც ნათლად იკვეთება, რომ, ეს ადამიანები სააკაშვილზე ვენდეტის სურვილს უფრო შეუპყრია, ვიდრე ქვეყნის კრიზისიდან გამოსავალზე ფიქრს, უმჯობესი იქნებოდა, ოპოზიციის ნაწილს მათთვის ხმამაღლა ეთქვა - არა!
დიახ, საზოგადოების აქტიურ ნაწილს და ოპოზიციის წესიერ ფრთას ჰქონდა უფლება (რაც გამოიყენა კიდეც) და ეთქვა, რომ, იმავე ნინო ბურჯანაძეს ჰპატიობს 7 ნოემბრის “გამართლებას” , მაგრამ, დღეს, როდესაც წარსულისთვის ინდულგენციამიღებულები იმაზე უარესს შეცდომას სჩადიან, ვიდრე წარსულში ჩაიდინეს, ოპოზიციური ფრთაც და საზოგადოებაც მათკენ ზურგით უნდა მოტრიალდეს და ეცადოს ისინი სააკაშვილთან ერთად გაისტუმროს ისტორიის სანაგვეზე.
ამ ნაბიჯის აუცილებლობის დასაბუთება იოლია - ამ ადამიანების ქმედებები, აქტივობების ნაირგვარობა ხელს არათუ არ უწყობს სააკაშვილის წასვლის მიზანს, არამედ, რეალურად ახანგრძლივებს სააკაშვილის რეჟიმს.
მაგალითად, სწორედ ნინო ბურჯანაძეა საზოგადოებრივ ტელევიზიასთან პიკეტის, სირცხვილის დერეფნების და სირცხვილის დაფების მოწყობის ინიციატორი. გარდა იმისა, რომ ეს ქმედებები აბსოლუტურად მიუღებელია ადამიანისგან, რომელსაც ტელეკომპანია “იმედის” ეთერის მაკრატლით გადაჭრა ეწადა, ეს მცდარი, გაუთვლელი პოლიტიკური ნაბიჯიცაა, რომელიც სააკაშვილს, მედიის მთავარ ჩამხშობს, უფლებას აძლევს თქვას, რომ დაიცავს ჟურნალისტებს ამგვარი აქციებისაგან, ხოლო ჟურნალისტებს, რომლებთაც დაავიწყდათ სიტყვის თავისუფლების შემლახავი სააკაშვილის წარსული, სწორედ ნინო ბურჯანაძის საწინააღმდეგოდ და სააკაშვილის მომხრედ მომართავს.
პირიქით, მიუხედავად იმისა, რომ, ძალზე ბევრი სიუჟეტი, აქცენტი, ვექტორი მართლაც მიუღებელია საზოგადოებრივი მაუწყებლის ეთერიდან, პოლიტიკოსებს, მით უფრო იმგვარად “გამოცდილებს” როგორიც ქალბატონი ბურჯანაძეა, უნდა ჰყოფნიდეთ ჭკუა და ჰქონდეთ უნარი, ტკბილი სიტყვით, წიგნიერებისა და ინფორმირებულობის შეტანით შეცვალონ ჟურნალისტთა მუშაობის სტილი... დაუყვავონ მათ, კი არ შეარცხვინონ და გაკიცხონ, არამედ, მათი ღირსება დაიცვან და უთხრან, რომ, მიუხედავად მათი მცდარი მოსაზრებებისა, ისინი თანამონაწილეები იქნებიან ქვეყნის აღმშენებლობის პროცესისა.
სხვა გზა ვენდეტაზე, რევანშზე გადის... და თუ რევანშისტები განსაკუთრებული, ზნეობრივი გმირები არიან, ამას კიდევ შეეგუებოდა ადამიანი, მაგრამ, როდესაც რევანშისტი ნინო ბურჯანაძეა...

ამდენად, ამ ლოგიკიდან გამომდინარე, პოლიტიკოსების იმ ნაწილს, რომლებიც არც ზოგადად რევანშიზმს ემხრობიან და არც კონკრეტულად საკუთარი შვილის ტოლებისთვის სირცხვილის დერეფნების მოწყობას, საზოგადოების ნაწილში ბეისბოლის “ბიტების” თუნდაც თავდაცვის მიზნით დარიგებას და ა.შ. ღიად უნდა მოვუწოდოთ – გაემიჯნეთ რევანშიზმსა და ამგვარ ქმედებებს ზოგადად და კონკრეტულად - დატოვეთ ქალბატონი ბურჯანაძე მარტო! დატოვეთ (თუ მიატოვეთ) ისე, როგორც ეს ნოღაიდელთან მიმართებაში გააკეთეთ, დატოვეთ წარსულისთვის და აწმყოსთვის, რადგან, თუ ავტორიტარი სააკაშვილის ნაცვლად ის მოირგებს ძალაუფლების მანტიას, ფიქრი ახალი რევოლუციის (გნებავთ, კონტრევოლუციის) მოწყობის შესახებ თქვენსავე თანამემამულეებს გაუათმაგდებათ!
ერთიანობის შენარჩუნება ძალზე მნიშვნელოვანი იყო, მაგრამ, ვინაიდან ეს ერთიანობა თქვენი თავისუფლების დამტყვევებლად იქცა, ვინაიდან ამ ერთიანობას მხოლოდ ბურჯანაძის რეიტინგები მოაქვს და არა რეალური მიზანი...
ამ ერთიანობას ახლა უკვე მინუსი უფრო მეტი აქვს ვიდრე პლუსი... იმიტომ, რომ, ამგვარად ერთიან ოპოზიციას დასავლეთი მხარს არ უჭერს, ხოლო აგრესია, რომელიც თუნდაც სააკაშვილის მომხრეების წინააღმდეგ ბურჯანაძის ინიცირებით ვლინდება, თავდაცვის ინსტინქტს უათმაგებს მოწინააღმდეგეებს... ამ ქმედებებით - ბურჯანაძე, სააკაშვილის მსგავსად, ანგრევს ამ სახელმწიფოს... ამ, ისედაც მყიფე სახელმწიფოებრიობას! ამ აგრესიით ბურჯანაძე თამაშობს სააკაშვილის თამაშს და ლახავს დემოკრატიული ოპოზიციის იმიჯს როგორც საქართველოში ისე დასავლეთში. ამ აგრესიით ბურჯანაძე მინიმუმ უნებურად თამაშობს რუსეთის თამაშს, ანუ თამაშს, რომელსაც, სააკაშვილი დიდი ხანია ნებით თამაშობს.


მესიჯები

ისე აეწყო, რომ სტატიის ძირითადი ნაწილი ქალბატონ ბურჯანაძეს დაეთმო, რაც იმთავითვე მიზანს ნამდვილად არ წარმოადგენდა.
მთავარი აქტორს – სააკაშვილს, უფრო კი მისი ძალაუფლებიდან ჩამოცილების გზებს უნდა მივუბრუნდეთ.
სააკაშვილის ძალაუფლებიდან ჩამოცილება იოლი როდია, მაგრამ, შესაძლებელია, თუ საზოგადოებისა და ოპოზიციის მნიშვნელოვანი ნაწილის გზა დღევანდელზე ზნეობრივი იქნება...
გარდა ზნეობისა, ალბათ უკვე დადგა დრო, კონკრეტული პერსონალიებიც დაასახელოს ოპოზიციამ იმ მნიშვნელოვან რამდენიმე პოსტზე, რომლის პოტენციურ დამკავებელთა ვინაობაც საზოგადოებას არჩევანის გაკეთებას გაუიოლებს.
მაგალითად, უმჯობესია საზოგადოებამ ამთავითვე იცოდეს, ვინ იქნება ბურჯანაძისა და კიდევ რამდენიმე პოლიტიკური სუბიექტისაგან გათავისუფლებული ოპოზიციის საპრეზიდენტო კანდიდატი? ვინ იქნება არჩევითი მერობის კანდიდატი? მთავრობის პოტენციური თავმჯდომარე? პარლამენტის სპიკიერი? საგარეო მინისტრი?
გარდა ამისა, მნიშვნელოვანია, საზოგადოებამ ნათლად გაიგოს, რომ, სააკაშვილის წასვლის შემდეგ, კონსტიტუციაში მართლაც შევა მნიშვნელოვანი ცვლილებები და საპრეზიდენტო ინსტიტუტი დაბალანსდება.
ეს მესიჯები ამთავითვეა მისაწოდებელი მოსახლეობისთვის. თუმცა, არანაკლებ მნიშვნელოვანია მთავარი მესიჯი – დრო, ვადები, როდის და როგორ ვუშვებთ სააკაშვილს ხელისუფლებიდან.
ამ მიმართებით, არათუ უარსაყოფი, პირიქით გასაათმაგებელია საპროტესტო აქციების მიმართულება, თუმცა, ოპოზიციამ სხვა ტაქტიკასაც უნდა მიმართოს. კერძოდ, გაცილებით ეფექტიანადაა გამოსაყენებელი ე.წ. დიალოგის (რომელსაც, სხვათა შორის, ყველაზე აქტიურად ნახსენები ბურჯანაძე ეწინააღმდეგება) რესურსი.
ვთქვათ ასე – ამგვარი ზეწოლის - ქუჩის აქციების პირობებში, უკვე დღეს მიღწევადი (ჟარგონულად – წამოსაღები) მიზნები ოპოზიციამ დღესვე უნდა წამოიღოს.
ეს მიკრო მიზნებია – საარჩევნო კომისიისა და კოდექსის ცვლილება;
შს მინისტრის პოსტიდან ივანე მერაბიშვილის გათავისუფლება;
ტელეიმედის მფლობელისთვის დაბრუნება;
მე-2 არხი და ახალი ბორდი და მენეჯმენტი საზოგადოებრივ მაუწყებელზე...
ძირითადი მოთხოვნის, პრეზიდენტის გადადგომის მოუხსნელად, ოპოზიციამ ეტაპ-ეტაპ უნდა დაათმობინოს ხელისუფლებას ის მექანიზმები, რომლებთან ერთადაც სააკაშვილი ძალზე ძლიერია...